κείμενο / φωτογραφίες : xlapakosauros



Στην παραλία σταματημένος. Θωρώντας τα δύο μεταφορικά μέσα. Η Μάχη στα δεξιά του οπτικού του πεδίου. Κατασκευή ανθρωπινή. Διακομιστής μέσα στον χώρο. Τέρψη αισθήσεων. Τράπεζα αναμνήσεων. Κατ' επιλογήν προσωποποιημένη. Κατέχουσα ολίγιστο τμήμα της, αυτοβούλως, εκχωρούμενης ψυχής του. Υπό προθεσμία.... Στο βάθος Εκείνη. Της Φύσης δημιούργημα. Του Ανθρώπου κατοχή. Νήσος κάθετη. Ιστορία βαριά που το πνεύμα ανατείνει. Οφθαλμών λαγνεία. Καραβιού μορφή. Γέφυρα μικρή με την στεριά την ενώνει. Κάβος που προσπαθεί να κρατήσει το “πλοίο” στην φυλακή του λιμανιού. Την ταξιδιάρα ψυχή να τιθασεύσει...
Την Μάχη ιππεύει και πάλι. Πλησιάζει την γέφυρα αργά. Τελετουργικά. Διασχίζει την “Μονή Έμβαση”. Επιτέλους. Ξανά στον τόπο τον αγαπημένο. Ακόμη μια φορά. Η καρδιά του πολυβολεί το αίμα στις αρτηρίες. Ορθώνει το βλέμμα. Την κορυφή αγναντεύει. Για μερικές στιγμές μόνο αναρωτιέται. Μα την απάντηση την γνωρίζει. Ναι! Σίγουρα θα είναι εκεί. Θα τον περιμένουν. “Εκείνοι”....

κείμενο / φωτογραφίες : Κωνσταντίνος Μητσάκης



Ο Γκεόργκι, Γεωργιανός στην καταγωγή, μετρούσε δώδεκα χρόνια παραμονής και εργασίας στην Ελλάδα. Το 2014, η οικονομική κρίση τον έδιωξε όμως από την Θεσσαλονίκη και  μ’ ένα μικρό κομπόδεμα ήρθε εδώ στην μέση της Σιβηρίας ελπίζοντας να στεριώσει επαγγελματικά στη καινούρια του πατρίδα. Πώς βρεθήκαμε όμως με τον Γκεόργκι; Ήταν ο ιδιοκτήτης του μικρού μοτέλ όπου κατέλυσα εσπευσμένα προκειμένου να γλιτώσω από την υγρή οργή μιας αδυσώπητης καταιγίδας, κάπου ανάμεσα στις πόλεις Kurgan και Omsk.

2η Ανταπόκριση

κείμενο / φωτογραφίες : Κωνσταντίνος Μητσάκης





Η αλήθεια είναι πως περίμενα πιο εξονυχιστικό έλεγχο στα σύνορα της Ρωσίας. Ευτυχώς δεν με ταλαιπώρησαν διόλου, μόνο το tank-bag άνοιξαν και έριξαν μια φευγαλέα ματιά στο περιεχόμενό του. Ακολούθησε μια ώρα αναμονή για τα απαραίτητα γραφειοκρατικά έγγραφα και όταν παρέλαβα στα χέρια μου το διαβατήριο, πάτησα τη μίζα της μαύρης CRF 250 Rally, αποχαιρέτησα τους εξυπηρετικότατους τελωνειακούς και ξεχύθηκα για μια πορεία 11.000 χλμ. ανατολικά. Βλαδιβοστόκ, έρχομαι…
κείμενο / φωτογραφίες : Κωνσταντίνος Μητσάκης



Εδώ και αρκετό καιρό είχε καρφωθεί στο μυαλό μου ένα δίτροχο ταξίδι ως την
μακρινή Ιαπωνία. Αναμφίβολα δυνατός προορισμός και συναρπαστική η διαδρομή
μέχρι εκεί, όμως, εγώ δεν ήθελα να πάω στην «Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου»
δίχως να έχω έναν σκοπό… Ήθελα να συνδυάζω αυτό το ταξίδι με μια ιδιαίτερη
αποστολή. Και τελικά, μετά από μήνες αμφιταλαντεύσεων και συνεχών
διαβουλεύσεων, ήμουν πια έτοιμος να ξεκινήσω την καινούρια ταξιδιωτική
περιπέτεια «ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ 2018». Αφετηρία μου η Αρχαία Ολυμπία, τελικός
προορισμός η Χιροσίμα της Ιαπωνίας, μοτοσυκλέτα μια HONDA CRF 250 RALLY,
απόσταση 15.800 χλμ.…

Η Επισφαλής Αυτοτέλεια Της Μοναχικότητας.
Κείμενο / φωτογραφίες  : xlapakosayros




Ματιά βαριεστημένη στου ρολογιού του δείκτες. Συνήθεια ασυναίσθητη. Κίνηση ρουτίνας. Η ώρα ήταν περασμένες δώδεκα. Τα μεσάνυκτα. Ένα περιπαικτικό χαμόγελο πλασματικής απορίας, στο πρόσωπο εγκαταστάθηκε. Το φερμουάρ του αντίσκηνου άνοιξε. Έβγαλε έξω στο ψιλοβρόχι το ταλαιπωρημένο του κεφάλι. Αυτό το, εξαιρετικά απρόβλεπτο, τμήμα του σώματός του που τόσα του είχε προσφέρει και ακόμη περισσότερα του είχε στερήσει. Κλεφτές ματιές τον ορίζοντα ανίχνευσαν. Δεύτερος, της επιβεβαίωσης, έλεγχος στο ρολόι του. Δώδεκα και τέταρτο. Τα μεσάνυκτα. Και όμως, παρά το περασμένο της ώρας, της συννεφιάς την ασθμαίνουσα προσπάθεια και την πολιορκία του ψιλόβροχου, το φως ήταν αρκετό ακόμη και για διάβασμα. Ο Ήλιος, αναρτημένος στα σύνορα μεταξύ ουρανού και γης, πεισματικά αντιστεκόταν. Το σκήπτρο του δεν σκόπευε να παραδώσει στην νύχτα. Είχε γείρει για λίγο στις παρυφές του ορίζοντα. Απλά για να ξαποστάσει. Νέες δυνάμεις να αναλάβει. Και να επανέλθει. Ακούραστος. Αέναος. Σε μια ουράνια ατελεύτητη πορεία....