O σιδερένιος δρόμος προς το Λαύριο.
Κείμενο / φωτογραφίες : Κατσούλας Δημήτρης

Σταθμός Κερατέας.

Εταιρία σιδηροδρόμων Αττικής, έτος ίδρυσης Δεκ. 1882. Λίγους μήνες νωρίτερα  τον Μάιο της ίδιας χρονιάς , η κυβέρνηση του Χ. Τρικούπη  και η Εταιρία Μεταλλευμάτων Λαυρίου υπέγραφαν σύμβαση για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής μετρικού εύρους  που θα συνέδεε την πρωτεύουσα με το Λαύριο!
Φυσικά το δικαίωμα εκμετάλλευσης της γραμμής για τα επόμενα 99 χρόνια, το είχε η εταιρία Μεταλλευμάτων και κυρίως ο ιδιοκτήτης αυτής, ο Ιταλός τραπεζίτης Σερπιέρι! 
Οι εργασίες ξεκινούν τον Γενάρη του 1883 και δύο χρόνια αργότερα τον Φλεβάρη του 1885 εγκαινιάζεται το τμήμα Αθήνας Κηφισιάς μια γραμμή μήκους 14,8 χιλιομέτρων. Η ατμάμαξα που κινούσε τα βαγόνια ήταν Βελγικής κατασκευής  και  ταξίδευε με …40 χλμ την ώρα!
Μερικούς μήνες μετά τον Ιούλιο του 1885 παραδίδεται το τμήμα της γραμμής μέχρι το Λαύριο.
Η πόλη , που πρόσφατα είχε χτιστεί ( 1864),  συνδέονταν με την Αθήνα σε  λιγότερο από τρεις ώρες! Η σύνδεση με την πρωτεύουσα έβαλε σε τροχιά ανάπτυξης την πόλη  και των επιχειρήσεων της μιας και εκείνη την εποχή οι μεταφορές γίνονταν με κάρα  και άμαξες του  ενός ή των δύο …ίππων!  Όλα τα ευπαθή προϊόντα του κάμπου, όπως  το γάλα , το κρασί και το λάδι θα μεταφέρονταν με ασφάλεια στην μεγαλούπολη.Ο ενθουσιασμός των κατοίκων ήταν έκδηλος .

Τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου
Κάπου στο 1901 η αρχική σύμβαση τροποποιείται , η γραμμή του Λαυρίου δεν θα παραμείνει για 99 χρόνια στην εταιρία του Σερπιέρι και των Σιδηροδρόμων Αττικής και  το 1920 θα «περάσει» στο  Δημόσιο , οπότε ….παρακμή.
Το  βέλγικο «Θηρίο»  , η ατμάμαξα  που με κόπο έσερνε τα βαγόνια της  παραμελείται . Το μαύρο τρένο ξερνούσε σπίθες και μαύρο πυκνό καπνό , καίγοντας ότι βρίσκονταν διαθέσιμο, αγκομαχούσε στις μικρές ανηφόρες ενώ περνώντας από τα μικρά χωριά των Μεσογείων τρομοκρατούσε τους πάντες, ήταν θύμα της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού, κανείς δεν ήθελε το θηρίο, του γύριζαν την πλάτη , η ηλεκτρική ενέργεια , οι νέες τεχνολογίες αλλά και το αυτοκίνητο άλλαξαν το χάρτη των μεταφορών.
 Έτσι τον Αύγουστο του 1938 το θηρίο πραγματοποιεί το τελευταίο δρομολόγιο μετά από 53 χρόνια ζωής.  Τα «Θα» των  κυβερνώντων της εποχής για αναβάθμιση και ηλεκτροδότηση της γραμμής….γρήγορα ξεχάστηκαν και έτσι η γραμμή εγκαταλείφτηκε. Κάποιοι πανηγύριζαν , έστησαν γλέντι ενώ κάποιοι άλλοι κολλούσαν κηδειόχαρτα σε τοίχους και κολώνες. Ελλάς το μεγαλείο σου!

  Ο σταθμός στο Μαρκόπουλο, είναι ανακαινισμένος, προβάλλοντας με τον καλύτερο τρόπο την τυπική βιομηχανική αρχιτεκτονική των σιδηροδρόμων.  Πέραν του ιστορικού κτηρίου του 1882 αξίζει να σημειώσουμε πως ο ολυμπιονίκης Σπύρος Λούης αποτέλεσε φύλακα του σταθμού κάπου στο 1915


Σ.Σ. Μαρκόπουλο
 Κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής οι ναζί κατέστρεψαν πολλά σημεία της διαδρομής όμως μετά το πέρας του πολέμου αλλά και του εμφυλίου, το δίκτυο αποκαταστάθηκε και ξαναδόθηκε στην κυκλοφορία τον Μάη του 1952…μη χαίρεστε μετά από 5 χρόνια, η κυβέρνηση Καραμανλή έκρινε  «απόλυτα ασύμφορη» την λειτουργία της γραμμής και αποφάσισε την οριστική διακοπή της. Το εργάκι αυτό το ζήσαμε πρόσφατα το 2011 με το δίκτυο της Πελοποννήσου, μερικά χρόνια μετά την αναβάθμιση του δικτύου εγκαταλείφτηκε δίνοντας «τροφή» σε κλέφτες υλικών, πρεζάκια κλπ περιθωριακά στοιχεία .
Τελικά κάποιοι έχουν δίκιο η ιστορία επαναλαμβάνετε.
Στην Ελλάδα της κρίσης οι κυβερνώντες σκέφτονται να ξαναδημιουργήσουν την γραμμή προς το Λαύριο διευρύνοντας έτσι το δίκτυο του προαστιακού που ….προϋπήρχε πριν από 134 χρόνια. Θέλω να πιστεύω πως θα γίνει , θα βαπτιστεί η ταχεία «θηρίο» και θα παραμείνει ενεργή εξυπηρετώντας τον κόσμο και όχι συμφέροντα πολιτικά και….πλουτοκρατικά.

Ας γνωρίσουμε την αρχική διαδρομή του αιωνόβιου προαστιακού της Αττικής.

Η αφετηρία ήταν η πλατεία Λαυρίου κοντά στην Ομόνοια, από εκεί συνέχιζε την σιδερένια οδό προς τους Αγίους Αναργύρους, το νέο Ηράκλειο, το Χαλάνδρι, τον Γέρακα και την Κάντζα , συνέχιζε προς Παιανία , Κορωπί και Μαρκόπουλο, περνούσε από τα Καλύβια και την Κερατέα, άφηνε πίσω του το Δασκαλειό και το Θορικό με το αρχαίο θέατρο , για να καταλήξει στον τερματικό σταθμό του Λαυρίου.
Η διαδρομή ήταν πραγματικά μαγική για την εποχή , περνούσε ανάμεσα από τον Υμηττό και την Πεντέλη για να διασχίσει τον έφορο κάμπο τον Μεσογείων πριν καταλήξει μερικά μέτρα μακριά από τον λιμένα του Λαυρίου και τον δίαυλο της Μακρονήσου. Αυτή την διαδρομή έψαξα να βρώ μέσα από μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα προσπαθώντας να φανταστώ πως ήταν τότε που το θηρίο έσερνε στις ράγες τα ξύλινα βαγόνια με τις ψάθινες καρέκλες και τους πάγκους  , τους φουστανελάδες και τους αγρότες , αλλά και τους μεγαλοαστούς που ήθελαν να βρεθούν στην εξοχή.

 Πλέον 9 σταθμοί βρίσκονται όρθιοι, άλλοι σε καλή κατάσταση άλλοι σε άθλια…και σας καλούν να τους γνωρίσετε . Είναι μια εναλλακτική μοτο-βόλτα προς το όμορφο Λαύριο , ένα ταξίδι στο πρόσφατο παρελθόν μιας χώρας που της αρέσει να επαναλαμβάνει με τον χειρότερο τρόπο την ιστορία της.


Φωτογραφίες:

Ξεπρόβαλε μέσα σε ένα χωράφι...

υπολείμματα μεταλλικής γέφυρας στην Σπηλιαζεζα

υπολείμματα μεταλλικής γέφυρας στην Σπηλιαζεζα


Λαύριο , κτίριο σταθμάρχη 

Φόρος , Θορικό, η μεταλλική κατασκευή ίσα που κρατάει όρθιο τον σταθμό.

Μεταλλική γέφυρα στο Θορικό
 


Δίαυλος Μακρονήσου 

Τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου

Αρχαίο Θέατρο Θορικού
Αρχαίο Θέατρο Θορικού
Κτήριο Καμπά στην Κάντζα


σήμανση στην Κερατέα.

Σήμανση στην Κερατέα 

Σταθμός Δασκαλειό

Δασκαλειό

Σταθμός Γέρακα. Είναι  επικίνδυνο σε ένα χώρο που παίζουν παιδιά να υπάρχει ένα κτήριο σε αυτή την κατάσταση.

Σταθμός Κάντζα, αφημένος στο έλεος του Θεού

1891. Σταθμός Κάντζα


Σταθμός Κερατέας, ετοιμόρροπος. 

Τροχαίο υλικό στον σταθμό της Κερατέας

ένα σετ βαγόνια και ένα σιλό στον σταθμό της Κερατέας.

Κομμάτι γέφυρας, σταθμός Κερατέας

Σταθμός Κορωπί.

Τερματικός Σταθμός Λαυρίου, φιλοξενεί τον σύλλογο Κρητών.

Απομεινάρι ατομοτρις.

Ατμομηχανή breda. Σε άθλια κατάσταση, όπως και  τα βαγόνια της, Σταθμός Μαρκόπουλο.

Σταθμός Παιανίας

Σταθμός Παιανίας 




                                                                                                                  



κείμενο / φωτογραφίες : Δημήτρης Κατσούλας


 Όσσα, ο «τόπος της βροχής»,  αυτό σημαίνει το όνομα του βουνού , ένα βουνό που «ζει» στην σκιά του γέρου Ολύμπου , ένα βουνό που οι ομορφιές του είναι άγνωστες στους πολλούς και ελκυστικές στους λίγους .

Κείμενο / φωτογραφίες : Δημήτρης Κατσούλας 

«Βουνίν εύρε παράξενο, απόκομμα εις όρος. Κάστρον εποίκεν αφηρόν, Μυ(ζη)θράν ονομασέν το» Χρονικό του Μωρέως


Μόλις έξι χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Σπάρτης, στις ανατολικές πλαγιές του όρους “Ζυγός του Μελιγού” (Φράγκικη ονομασία του Ταΰγετου) ο ταξιδιώτης αντικρίζει τα ερείπια της Βυζαντινής πρωτεύουσας του Μοριά, την πολιτεία του Μυστρά.

Κείμενα/ φωτογραφίες : Σωκράτης Πανουσίου



Άλλη μια τριήμερη απόδραση, που όμως ήταν διαφορετική από άλλες, αφού πέρα από την βόλτα έζησα μία περιπέτεια που θα έχω να θυμάμαι.
Βέβαια την περιπέτεια την βρίσκεις εύκολα… ειδικά αν δοκιμάζεις όρια αλλά
συνάμα και την τύχη σου.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό για μένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα πρέπει κάπως να το τιθασέψω (ή καλύτερα να προσθέσω ένα safety net) γιατί όπως αποδείχτηκε και στην τελευταία μοτοβόλτα… καλό είναι να σέβεσαι τους κινδύνους και τις προειδοποιήσεις που συναντάς στον δρόμο.
Αρκαδία- Μαίναλο
κείμενο / φωτογραφίες : Κατσούλας Δημήτρης 

Δημητσάνα
GS 1200 Rallye , Μια μοτοσικλέτα που προκαλεί με την παρουσίαση της , μια κορυφαία μοτοσικλέτα παραγωγής που αποτελεί διακαή πόθο μοτοταξιδευτών και όχι μόνο , ένα εργαλείο παντός τερέν που δεν λέει όχι σε τίποτε.. μια μοτοσικλέτα που κοστίζει πολύ , γιατί απλά "ότι πληρώνεις παίρνεις" και επειδή "όσα δεν φτάνει αλεπού..." αποφάσισα να πεταχτώ μέχρι τα γραφεία της GStraveller  για να κάνω ένα διήμερο δωράκι στον εαυτό μου ενοικιάζοντας την εξαιρετική αυτή Βαυαρική μοτοσικλέτα , κάνοντας έτσι το όνειρο πραγματικότητα έστω και για δύο μέρες!