Ο έξυπνος οδηγός για τα ταξίδια σας.

ΤΩΝ ΦΡΟΝΙΜΩΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ …ΚΑΝΟΥΝ SERVICE!


Ένα γενικό service πριν την αναχώρηση για το μεγάλο ταξίδι, εντός ή εκτός
συνόρων, είναι επιβεβλημένο. Μην το αφήσετε όμως για την τελευταία ώρα.
Προγραμματίστε το service τουλάχιστον 10-12 ημέρες πριν την αναχώρηση και
ενημερώστε τον μηχανικό σας για το είδος και τα χιλιόμετρα του ταξιδιού. Αν
είναι εφικτό, να είστε παρόντες την ώρα του service. Θα μάθετε πολλά χρήσιμα
πράγματα, εκτός αν σας πετάξουν με τις κλωτσιές έξω από το συνεργείο γιατί τους
παραζαλίσατε!
Αν πάλι νομίζετε ότι οι γνώσεις σας είναι αρκετές για να κάνετε μόνοι σας
το service της μοτοσυκλέτας, μπορείτε να τσεκάρετε τα παρακάτω σημεία για
την απρόσκοπτη λειτουργία της «καλής» σας. Είναι μια καλή ευκαιρία (ίσως
και η τελευταία) να προλάβετε τυχόν προβλήματα καθ’ οδόν και παράλληλα να
διαπιστώσετε οι ίδιοι την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η μοτοσυκλέτα πριν το
μεγάλο ταξίδι.

Κείμενο : Δημήτρης Κατσούλας

Φωτογραφίες:selvedgeyard.com




Τρεις δεκαετίες  πριν, η  24χρονη σπουδάστρια αρχιτεκτονικής Elspeth Beard,αποφάσισε να οδηγήσει την μοτοσικλέτα της στους δρόμους του κόσμου , ένα μοτο-ταξίδι που θα διαρκούσε 3 έτη , διανύοντας περισσότερα από 48 χιλιάδες μίλια. Η νεαρή Αγγλίδα που οδηγούσε μοτοσικλέτα από 16 χρονών είχε ήδη κάνει κάποια μοναχικά ταξίδια στην Σκωτία και την Ιρλανδία .
Προτού τελειώσει της σπουδές της και ξεκινήσει την επαγγελματική της καριέρα σαν αρχιτέκτονας η νεαρή αναβάτρια ήθελε να επιχειρήσει ένα δύσκολο οδοιπορικό κυκλώνοντας τον πλανήτη



            Κείμενα/Φωτό: Μητσάκης Κων/νος
                           Όλγα Παπαδόγιαννη


   Άμμος, διαμάντια, σβάστικες και Απαρτχάιντ αποτελούν ένα εκρηκτικό, μεθυστικό κοκτέιλ που σερβίρεται σ’ όλες τις μπυραρίες της Νοτιοαφρικανικής …Γερμανίας! Πρόκειται για μια χώρα της νότιας Αφρικής, με εμφανή τις επιρροές του  αποικιοκρατικού της παρελθόντος, που οι έγχρωμοι κάτοικοί της ονομάζουν Ναμίμπια!
                                   
   Το ασφάλτινο ίχνος του Kalahari Highway έμοιαζε μ’ ένα μαγικό χαλί που ξεδιπλωνόταν κάτω από τις ρόδες της κόκκινης μοτοσυκλέτας. Οδηγώντας πάνω στον αυτοκινητόδρομο της νοτιοαφρικανικής ερήμου Καλαχάρι με κατεύθυνση την πρωτεύουσα της Ναμίμπια Γουίντχοκ, νιώθαμε σαν αναπόσπαστο κομμάτι ενός τοπίου, που είχε ως κύρια χαρακτηριστικά έναν εκνευριστικά επίπεδο ορίζοντα, μια χαμηλή θαμνώδη βλάστηση και μια αβάσταχτη μοναξιά που ενδόμυχα μας τρόμαζε. Ο άνεμος που μας μαστίγωνε πάνω στην σέλα της μοτοσυκλέτας ήταν κρύος (καθότι χειμώνας) και οι νωχελικές ακτίνες του ήλιου ευπρόσδεκτες. Τα λίγα ξερά δέντρα που αντικρίζαμε έσπαγαν την μονοτονία ενός ερημικού κόσμου πρωτόγνωρης ομορφιάς, ενώ ένα απέραντο αμμώδη πέπλο αποτελούσε το βασικό στοιχείο της τοπικής φύσης.
κείμενο/Φωτογραφίες: Αχιλλέας Ασκώτης





     

Γεωργία....Αρμενία....φαντάζουν τόσο μακρινές, τόσο απόμερες, χώρες χαμένες στα βάθη των ηπείρων, χώρες που ακούγωνται απρόσιτες κ απαγορευτικές για αρκετούς αλλά και για κάποιους σαν κοντινοί προορισμοί. Μια σκέψη προς αυτές τις χώρες σε παρακινεί να σκέφτεσε αρνητικά, το μυαλό να λέει τι πάω να κάνω εκεί, πιο ζόρι με μαγνητίζει προς τα εκεί, γιατί βρε νέε Μαγγελάνε οι ορμές σου σε θέλουν να κάνεις εικόνες σε χώρες που φαντάζουν απαγορευτικές. Αυτές είναι προ-σκέψεις που έκανα άθελα  μου σε μια προσπάθεια, καθώς άνοιγα τον ηλεκρονικό μου χάρτη να βρώ νέες Ινδίες για να ικανοποιήσω το αεικίνητο σαν εκκρεμές ταξιδευτικό εσωτερικό μου κόσμο. Πολλοί όμως που αρέσκονται σε μότο-ταξιδιά θα καταλάβουν τι θα προσπαθήσω παρακάτω με λέξεις κ επίθετα να μεταφέρω για να καταλάβετε το απλοικό.....Γιατί?